خلوت روشن
ادبي
آب از آب تکان نمی خورد اگر چشمی روی دستهای من غروب کند! (
اصلا" به من چه؟) دریا می توانست شادی همیشه اش را لای موهای بلند باد پنهان کند موجی نشود که آشفته ات کند. رقصی نشود که ... . . (هیجانی که
زنده ات کند کجاست ؟) من تنها دستهایم را به تو دادم! باد نبود باران نبود و خزر وقتی که خواب بوده ای غروب کرد!! ********** 2. افتاده ام از این اتفاق خیس بی سایه . از خوابهای بی خیال ِ مرگ افتاده ایم. و فاصله ای که بادهای جهان را لرزاند به شانه های مرده ام چسبید. به هیچ ِ بعد از من، "بارانی که پنجره های کوچک شهرم را گریه کرد". من فصل دوباره ات بودم! نارنجی تر از اتفاقی که از شاخه ها افتاد افتاده ام ! ******** 3. زن صدایی ست که خوابهایت را بلند بلند فکر می کند. می خندد دهانی ، که نفست را فکر می کند نفس می کشد بوسه ای ، که دروغهای زنده ات را فکر می کند نمی میرد . * خیال تخت های زمین تخت ! هنوز هم بالش اشکهایم خواب های "تو" را خیس
می کنند. چقدربا من دویده ای ؟! قطار دردهای سرخ را تا به روزمره گی ریلها نخندم؟! چقدر... ؟! حماقت زنانه ام روی پله های سکوت می رقصد و تو، مثل همه ی روزهای رفته کنار دیوارهای بلوغ دفن می شوی . دستهای من به روزهایت نمی رسند چنگ می اندازم به قانونی که لبانم را نمی شنود به دستی که مشکی گیسوانم را سخت می دود . ... اسبی که بر چشمهای زمین می تاخت به خالی ریلها فکر می کرد. به خالی چشمهایت حفره هایی که نوزده سالگی ام را سر کشیده اند. (تلنگر باران به روز شد) در این جهان
همه چیزی در هم شکسته 1. (به ملیکا و خدایی که می کشد..) می خواهمت! در گیر ودار سخت ترین لبخندها! در ناگزیر درد! که سرودی ست آمیخته با روزهای کسی ... در رقص دستهای کوچکت که پشت چشمهایم خانه ای می کشد. پنجره ای ، که بودن را رو به حصار های بزرگ جهان اثبات می کند. نقاش کوچک من ! پنجره نمی خواهم! "خورشید صبح گلویی ست که مرا نمی خواند." تنها، خدا رابکش ! روی دامن شرقی ترین ستاره ! که سیر ببینمش . (خدا را روی تمام دیوارهای خانه بکش که سیر ببیندم ..) ... * خدا ! روی تمام دیوارهای خانه خانه ای کشید رودخانه ای که ماهی کوچک را در سایه های مضاعف رسوب می کند . *********** 2. قصه به آخر رسید کلاغی کلید خانه ام را گم کرد. و من ! هرگز نمی رسم . پ . ن: من می ترسم از پنجره ی اتاقم به بیرون نگاه بکنم . در آینه به خودم
نگاه بکنم . چون همه جا سایه های مضاعف خودم را می بینم ! « بوف کور» ....... دلم که تنگ می شود بند بند تنم
را قطره قطره ی خونم را
و همه ی بوسه
های تاریک را بالا می آورم
. ببین چقدر دوستت دارم ! از پله های بریده ی گیسوانم از روزهای تا خورده ی دامنم تا دستهای سرکشم
بالا می روم. ببین چقدر دوستت دارم ! ... من دیوانه
نشده ام فقط . . . لحظه های بدون
تو را ویار کرده
ام . 1. نه از مشکی ِ چادرم
سُر خوردم نه با انگشت آبی ام آب... آزادی را با هر رنگی بنویسی سرخ می شوی ********** 2. شرقی ترین ضلع اتاق که روشن شود گیسوان مرا می
بافی . روی این
دیوارها سیاه! گوش ها بادهای هرزه
را زوزه می
کِشند. *********** 3. بهشت روی لخته ای خون سیفون را کشید. جهنم زیر پای زنی نشسته
بود! می آیم همين روزها حوالي ساعتي كه عقربه اش را خوابيده اي حوالي خوابي كه دیده ای "خواب سلولی پرنده ها" می خواهم فکر کنم ! به سایه ی دوری که نزديك مي شود خيالِ بی خیالِ دستی كه نقاشي ام مي کند. می خواهم فکر کنی! به صفحه ي سپيدي كه دراز مي كشم مردمکم را جریان تندِ رویایی که از من نمی پَرد. ... پیاده روها خطوط تنم را خیس می کنند. باور کن ! بالهایم برای پریدن است! چارپاره ام را دراینجا بخوانید تلنگرباران به روز شد تو ! دختر همه ي رودهاي جهان بودي! "دختر سرخ درياها" از چشمهايت ريخته ام بر رقص چادري كه تنگ پيچيده اي... چشمهايم را لاي انگشتهاي كشيده ات گُر گرفته ام شقيقه ات را قد كشيده ام و ريشه ام را بر جغرافيايت درخت شده ام تو دختر همه ي رودهاي جهان بودي! زن عاصي هنوزهاي من! قطره . . . قطره ات را در كوزه اي ريخته ام. ديگر هيچ اقيانوسي خوابت را نمي بيند. شعر اول: سرخ مي شوم بوي تند تنت را بوسه ي عرياني كه صبحم را مي پوشانَد با اينهمه چايم را تلخ مي خورم جرعه جرعه جرأتي تا... كابوس هايم را بالا نياورم *************** شعر دوم: «سايه ها» چشم هاي مرا جيغ مي كشند واين پيكره ي هزار رنگ آينه اي ست كه لغزش بازوانم را خيس مي شود. روسري صورتي من! دستهاي فراخ اتاق چوب رخت محكمي براي تو نيست آويز خياباني باش ! كه بادش هرزه در گيسوان باكره ي زني ست كه زهدانش نطفه ي جهان را درد مي كشد گيسوان زني كه حضانت هفت سالگي اش را بر تمامي خودنويس هاي زمين گريه مي كند. وتنها نقطه هاي روشني . . . از انگشتهاي كسي مي چكد * اين دادگاه رسمي است! به ابرهايت بگو كمتر ببارند . خيالهايم چتري ندارند!
به جز
خاموشی هیچ باقی نمانده است. « لورکا»
| Design By : Night Melody |
نوشهر
.
.
.
در خلوت روشن با تو گریسته ام
برای خاطر زنده گان
ودر گورستان تاریک با تو خوانده ام
زیباترین سرودها را
زیرا که مردگان این سال
عاشق ترین زنده گان بوده اند
(احمد شاملو)
