مدادها شب را افقی می کشند

خانه | آرشیو | پست الکترونیک

اتفاقی که افتادن اش نمی آید دیوار

سپیدی که باختن اش نمی آید رنگ

همین

به چند مرگ ِ ساده می آید

***************

مراکز پخش مجموعه شعرم :

نوشهر .خیابان خاقانی . کتابفروشی " لیدر "

چالوس . خیابان هفده شهریور . جنب بانک پارسیان . کتابفروشی " استدلر "

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در جمعه بیست و نهم اردیبهشت 1391 و ساعت 21:17 |

دوشنبه هجدهم اردیبهشت در نمایشگاه کتاب /

غرفه ی هنر رسانه اردی بهشت

/ سالن شبستان / راهروی ۳۱ / غرفه ی ۲۷

با مجموعه شعر " مدادها شب را افقی می کشند " خواهم بود .

و همچنین چند مجموعه شعر ارزشمند از دوستانم :

رضا باب المراد / با دومین مجموعه شعرش " به انقضای قافیه " راه روی اول غرفه ی سوم انتشارات افراز

امین مرادی / با مجموعه شعر " از دفتري به همين نام " شبستان/راهرو يك/غرفه‌ سه/انتشارات افراز

غزال مرادی / با مجموعه شعر " باد مخابره خواهد کرد " / نشر هنر رسانه ی اردی بهشت

داوود مرادی با دومین مجموعه شعرش " نیامدنت می آید " / نشر شانی

**********

و دو شعرم به همراه نقد و تاویل قابل تامل جناب بنایی عزیز

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در پنجشنبه چهاردهم اردیبهشت 1391 و ساعت 15:12 |

مجموعه شعر " مدادها شب را افقی می کشند "

پیشکش به :

" من " های ِ در من

زنانی که در سطرهای من زیسته اند

شبیه تر از اندوهی که در آینه می شکند

و به دخترم " ملیکا "

تمام ِ سهم من از زیستن .

" مدادها شب را افقی می کشند " اولین مجموعه شعرم به زودی توسط

انتشارات " هنر رسانه اردی بهشت " چاپ و عرضه خواهد شد .

پی نوشت : با سپاس فراوان از زحمات و پیگیری های مدیریت نشر هنر رسانه اردی بهشت آقای" سید ضیاءالدین شفیعی "و "حسین احمدی " عزیز و بزرگوار .

/////

لینک این خبر در سایت چوک:

http://www.chouk.ir/khabargozari/1750-2012-04-21-04-47-12.html

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در سه شنبه بیست و نهم فروردین 1391 و ساعت 22:17 |

به روزم در وبلاگ " صد سال تنهایی " با شعری از

مجموعه ی در دست چاپ " مدادها شب را افقی می کشند"

واین شعر در وبلاگ دوست ِ خوب و بزرگوارم " مهران آبادی "

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در یکشنبه بیست و هفتم فروردین 1391 و ساعت 1:1 |

شعر " انگشت ها " در سایت رندان

اورسولا نشانی خانه اش را گم کرده بود در هزارتوی ِ تنهایی ..../// حالا با مدادهایش

اینجاست

**********

از این اشاره در انگشت های همبازی / دست می شوی

از این مدار کشیدن به دور خودت / مُشت ...

شباهت ها را

پستی / بلندی ها را

کوتاه می آیی /

در پنهانی ِ سرهای ِ سر به هوا / گم می شوی

- " خانواده " شدن در دست

درس امروز دخترم این بود ،

نقاشی تازه اش : مُشتی که وا شده ست .

مشتی که می کوبی اش به هر بهانه بر دیوار / برای آزادی

و مرگ ها

حکمی / که با انگشت های تو صادر می شود .

( اما / این بچه ها / چگونه بفهمند / دست ها / برای از بند "شدن "/ مشت می شوند ؟! )

شاید

با هر اشاره ی بر مرکز/ دوستانی برای " داشتن " می کشد

هم بازی های ِ بند بندی / که دهان داشته باشند و آوازی

دست داشته باشند و رازی

- ( به چه کار می آیند عروسک ها ؟/ وقتی نمی توانند چشم بگذارند قایم شوم ، مادر ؟!)

من اما / با انگشتهایی که کج می روند / قصه می بافم

( عجب کلاه گشادی / پس چه شد چشمش ؟ )

صبح می شود

وقتی پرانتزها / اشاره می شوند به سبابه ای که خم شد / می شود .

نظرات ارزشمند دوستانم در ادامه ی مطلب

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در چهارشنبه هفدهم اسفند 1390 و ساعت 18:18 |

مرگ نام دیگرت نبود ؟!

به شکل عجیبی در من راه می رود

به شکلی عجیب تر ، تکثیر /

بر ریل های متنی ،/ که سُر میخورد از ایستگاه / کلماتش .

ردپایش را / بر بندهای دلم تاب میدهد

وقتی که بند نمی آید / تبی

که از قطارِ قول های دست و پا شکسته ، / تند می شود.

_ در من بایست !

در من که از نهایتِ هذیان ها گریخته ام از خواب

در من که از هجوم ِ فاصله ، لبریخته ام در تو

و شکل ناقص ِ رویایم را

بر جاده ای که نبودی

به تیغ کشیدم

حالا

مسافران ِ توام

پیچیده در تکثر زن هایی که در من اند

پیچیده در سپیدی ِ چشمی / که از الف تای ِ درد / بیراهه رفت.

دیگر نمی بینند مرا

که از همه ی ریل های جهان

بریده اند قدم هایم .

نظرات در ادامه ی مطلب

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در شنبه بیست و دوم بهمن 1390 و ساعت 15:26 |

بیا ! و در من بچگی کن دختری را / که از گیسوان ِ بافته اش ، ابر / ترانه ای بسازد :

باران

در وبلاگ "صد سال تنهایی " ام به روزم .

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در پنجشنبه سیزدهم بهمن 1390 و ساعت 19:39 |

« سیب های ِموقت »

در اندوه شاخه های درخت اگر تکرار نمی شدی / اینهمه پرنده نمی شدم

که از اردیبهشت ِ خیابان ات / هوایی ام کنند صیادها /

حالا جهنم/ کلاه ِ کاغذی ات / که تازیانه ی هر سطرش / ویرانی ِ اتفاقی ست بر سرم .

و پل / بهانه ی مستقیمی / تا راه های زیادی برای از تو رفتن داشته باشم .

(وقتی که موهایت / برف هایی برای باریدن ،

و شاخه ها / ِ

رازهایی / برای نگه نداشتن بودند )

اما حتم دارم آن سیب های ِ موقت / رنگی طبیعی نداشتند /

و "سرخ " را تنها /از بغض های پنهانی ام کِش رفته اند /

تا تخیل ِ بکر رنگ ها را/ با فصل های تو تغییر دهند.

شاید برزخ همین جهان ِ سوالی ست / که از سکوت های طولانی در من کشف شد/

( جهانی / که از انگشتهای ِ بر دهان تو ،عریان / با مرزهای ِ کودکی ام در افتاده ست )

که کودکانه اگرنبود و نیست / چگونه ، با چه رویی ؟! / کلمات را / در فصل های تو رام /

بنویسم :

ـ من " کبک " بوده ام / در برف های سرت پنهان .

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در شنبه یکم بهمن 1390 و ساعت 19:14 |

به علامتی که // تسلیم !!

مثل روانی ِ این رگ هاست که هی بزنی و باز در تو خون باشد/

که هی ببُری و باز / گره ای... /

گره کور روسری ام ! / بی چشمداشت ِ باد / بی تیغ روی این گره ها:

روانی ِ حجمی / که در چهار گوش زیستن اش / سهمی برای گریه نداری /

با اینهمه / مرا " رود " خوانده ای / رود خانه نه / رود ِشانه های کسی / .... ( شاید )

رودابه ای" ، از شانه های تو ضحاک تر / از نیش ِ خنده های تو مار تر/ ”

( تر دامنی ِ زنی که از البرز سطرهایش سقوط کرد )

حالا بگو این سیمرغ پرورده را کجای دلم جا بدهم ؟ / که از شمال صدایش دردها

وزیدن گرفته ست

_ که از شمال همین گونه ها به لب خوانی پرنده هایم آمده ای/

و از تصور اندامی که در تو می پیچید به علامتی رسیده ای / که تسلیم !!

شاید بلد بشوی با بوسه های سکوت / اوج بگیری // (اما چقدر سقط می کنی این

حس نیمه را ؟)

روان ِ کور کسی /که نقطه های هیچ را در چشم ها روشن / چراغ خواب مرا در تو

شب می شود باز .

تا رگ به رگ به خواب بزند این بازوان تیغ / سرت را

که مرگ / دسته گلی / از پنج شنبه است / بر سقف سینه ات /

نظرات دوستانم در ادامه ی مطلب

ادامه مطلب

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در پنجشنبه پانزدهم دی 1390 و ساعت 0:21 |

به آغاز بیست و هشت سالگی

به بهانه ی تولدم ( یک دیماه)

به دنیا آمدم اما / دنیا به من نمی آید مادر !

( دنیا به چشمی که در او به سادگی می نگرم نمی آید)

حتم دارم ویار تو ابرهای جهان بود

که اینگونه هر صبح بارانی ام /

هر عصر بارانی

|+| نوشته شده توسط زبيده حسيني در پنجشنبه یکم دی 1390 و ساعت 11:6 |