تبليغاتX
خلوت روشن
ادبي
 

خاطره های من

 

شاید

 

رویاهای آدمند

 

در عریانی حّوا

 

****************************

 

این ماه

             ماهِ قدسی

با نور ساکنش

                       گویی دهان تازه ی تلواسه ی تو بود

 

وچشمهای من در زمهریرِ صبحِ پریشان دستها

 

محکوم به ابدیت نبود کاش

**

من :

        کابوس سرخ بهارم

 

در خامشی ِ بستر سبز کلاغها

 

یا

شاید

مفهوم بی بدیل جهانم

                              در ذره گی نورس آوندهای باغ

 

من :

حسرت درخت در زنجیر برگها

 

من :

سادگی مبهم آیینه ام هنوز

 

 

این ماه قدسی زمین تب بوسه ی من است

 

 در کاوش جنونی دستان شرقی ات

*

خورشید را غروب هماره ست

                                               ماه من

 

*******************************

 

 

...........

 

واز نگاه قشنگت کلاغ می بارید

                                             شبی که از غزلم اتفاق می بارید

 

شبی که عشق تمامش ستاره باران بود

                                                وماه توی درختان باغ می بارید_

 

_ تو آمدی وشدی یک مخاطب عاشق

                                                واز هجوم سیاهت کلاغ می بارید

 

من وخیال تو وحس یک غزل تنها

                                             شبی که عطر تو در این اتاق می بارید

 

 

+ نوشته شده در  شنبه هجدهم خرداد 1387ساعت 23:3  توسط سيده زبيده حسيني اندرور | 
 

سلام

این روزها خیلی نمی نویسم  یا می نویسم وپاره می کنم

دلم برای غزل وشور وحالش تنگ شده برای همینم دوتا از غزل های قدیمی رو تقدیم می کنم

.................

دیشب خیال تو را من بر روی دفتر کشیدم

از طرحهای گذشته بی ادعا تر کشیدم

اول تورا عاشقی که احساس را مشق می کرد

بعدش کنارت دوتا بید با یک صنوبر کشیدم

اما نه دیدم تو اصلا" حسی نداری عزیزم

کاغذ مچاله شد ومن تصویردیگر کشیدم

حالا تو بودی ومن که شاید برایت قفس بود

بال وپرت را عزیزم در خود شناور کشیدم

اما کجای خیالت با طرحهایم غریب است

اصلا" اگر این نبودی پس من چرا پر کشیدمــ

ـ دنبال چشمت به اینجا با اینکه باور نکردی

در خاطرم از توتنها دریای باور کشیدم

************

خوبم! شبیه خیالم از آسمانم پریدی

من هم تورا در نگاهم شکل کبوتر کشیدم

 

هراس

به ذوالجناح.......

می آید ومینویسد اینجا سواری ندارم

این شیهه های مکرر یعنی قراری ندارم

تو بی خبر از تمام آیینه های جهانی

اما من اینجا غریبم آیینه داری ندارم

دیروز بارانی من رگباری از یک عطش بود

امروز لبریز بغضم با گریه کاری ندارم

می تازد اکنون شتابان سمت افق حرف دارد:

خورشید خونین !من از تو هیچ انتظاری ندارم

تنها هراسم همین که شرمنده ی کودکانم

وقتی ببینند تنهام وقتی سواری ندارم

می گوید ومی رود اسب حالا زمین می نویسد

چرخش برای چه اصلا" وقتی مداری ندارم؟

*******

دیگر برای نوشتن حرف زیادی نمانده

آری زمانی که حس دنباله داری ندارم

+ نوشته شده در  جمعه ششم اردیبهشت 1387ساعت 16:31  توسط سيده زبيده حسيني اندرور |